Makelaarsland ervaringen: Onderhandelingen en…

Door

Makelaarsland

op

9 oktober 2015

Na een intensieve week vol bezichtigingen is verkoopster en Makelaarsland-blogger Jet Weilers in onderhandeling geraakt met potentiële kopers. In blog #4 lees je hoe waar deze onderhandelingen in resulteerde.

Vandaag, negen dagen na ‘t eerste etmaal op funda en de allereerste bezichtiging, hebben we ‘n ‘tijdelijke’ afspraak-stop ingesteld. De komende drie dagen zijn er nog elf (van de vijftig aangevraagde) rondleidingen te gaan. Negen daarvan zijn afspraken binnen de kantooruren van traditionele makelaars, die reageerden vanwege een cliënten-zoekopdracht; dus voor ons lastiger in te plannen (want tussendoor moeten óók wij nog gewoon werken) en hebben speciaal voor hen een snipperdag opgenomen.

Unthitled

Bij de andere twee, gaat ’t om tweede bezichtigingen van kijker No.11 en de doelbewuste passanten (die aanbelden, op ’t toevallige moment dat geplande kijkers niet op kwamen dagen). Tja, op ’t moment dat ik voor de laatsten de deur opende, stond ik even in dubio. Een uur eerder had ik hen al zien parkeren en ons huis uitgebreid zien bekijken vanaf de overkant van de kade, terwijl ik anderen rondleidde. ’t Bleek dat ze daarna een rondje wijk, inclusief speelpleintje en bos gelopen hadden; alles precies wat ze zochten! Het stel met baby kwam uit Amsterdam, dus niet om de hoek en op hun humoristisch verontschuldigende vraag of ze nu meteen een kijkje mochten nemen, kon ik geen nee verkopen.

Aankoopmakelaars over de vloer

Zoals in Blog 2 ‘Bezichtiging-marathon‘ gemeld, nemen we voor alle bezichtigingen een uur. Zéér op prijs gesteld door de serieuzere geïnteresseerden en meestal houd je dan zo’n vijf, soms tien minuutjes over voor een snelle kop thee of sanitaire stop, voor de volgende aanbelt.

Vandaag, een marathon met alleen traditionele aankoopmakelaars en hun (voor ons naamloze) cliënten liep wel heel anders! Zo nam de eerste de rondleiding al binnen de minuut over (terwijl hij nooit eerder binnen was geweest). Het snelheidsrecord rondleiden kwam op 20 minuten te staan, terwijl ze vervolgens nog wel minstens tien minuten buiten voor het huis op de stoep bleven staan babbelen. Tja, denk ik bij mijzelf, arme potentiële kopers! Zo krijg je toch nooit een goede indruk van dit grote huis? En zo bleek ook uit de ‘zero-nul-noppes’ reacties. Slechts één makelaar nam de moeite de gevraagde Woningreview in te vullen. Dit in schril contrast met de reeks van zelfstandige kijkers, die zelfs -bij geen verdere interesse- toch de tijd namen een bedankmailtje te sturen en ons succes wensten.

Verkoop op inschrijving

Op dag 12 zijn alle bezichtigingen achter de rug en voor ons liggen de meest fraaie biedingen (de nonsens hebben we al eerder afgewezen). Hoe nu verder? Zoals gemeld in Blog 3 ‘De eerste bieding‘ had onze makelaar Stijn al voorgesteld om nu via “Inschrijving” het verkooptraject te vervolgen, hetwelk de definitieve verkoopprijs meestal opdrijft. Wij blijven hier echter grote moeite mee hebben; we vinden de methode onsympathiek.

In de ogen van velen -zijn we vast niet zakelijk genoeg- maar je geliefde huis na ruim 30 jaar verkopen is óók een heleboel emotie en daarnaast speelt zijdelings de gunfactor eveneens een rol! Temeer daar er één bod is (niet ’t hoogste) van kijker No.7, zonder enig voorbehoud! Gaan we met hen door, dan is het snel afgerond en lopen we geen risico dat de financiering (na 7 weken wachten) toch niet rond zou komen en dan ’t hele verkoopproces opnieuw te moeten opstarten. Tja, wat is meer waard; gemoedsrust (en ’n beetje toegeven) of de allerhoogste opbrengst?

Telefonische onderhandelingen

Een goed gesprek met Stijn moest hierin uitkomst brengen! Via de telefoon in vergaderstand hebben we rustig overlegd. Na enige extra uitleg is de “Verkoop via Inschrijving” definitief van de baan. We bekijken alle biedingen stuk voor stuk en bespreken de voor-en-tegens van elk. Uiteindelijk gunnen we als eerste, voornoemde kijker No.7. Stijn gaat hen ons tegenbod (10.000 euro boven hun bieding) voorleggen. De overdrachtsdatum is eveneens meteen vastgesteld; op de kop af 31 jaar na aankoop. Sowieso altijd al een datum met een gouden randje, want het is tevens de geboortedag van mijn lief.

Met ’n knoop in m’n maag (die de afgelopen dagen toch al van slag was door alle spanning) kijk ik hem aan en geven elkaar een dikke knuffel. En realiseren we ons, dat ’t zomaar zou kunnen dat we ons 40-jarig trouwfeest niet meer in dit geliefde huis kunnen vieren… Binnen tien minuten belt Stijn terug: “Ik mag je feliciteren, ’t huis is VERKOCHT!

Untitled

De koopovereenkomst en nazorg

Behalve ’t opstellen van het voorlopig koopcontract, zal hij de overige bieders informeren. Oók dit gebeurde netjes en rap, zo konden we vaststellen. Overigens tot groot verdriet van kijkers No.11 (voor ons stonden zij tweede), zo lieten die per omgaande weten. Op beleefde manier vroegen zij wat de reden was: “Hadden wij meer moeten bieden of spelen andere voorwaarden een rol? Wij hopen dat we met jouw antwoord deze grote teleurstelling misschien wat beter kunnen verwerken”.

Het temperde mijn/onze vreugde wel enigszins; mede door ’t persoonlijke contact dat je opbouwt als verkopend-eigenaar tijdens twee bezichtigingen, voelde ik me gewoon moreel verplicht hun vraag snel te beantwoorden. Zo gezegd, zo gedaan en een uur later kregen we dit bericht terug: “Heel hartelijk dank voor je antwoord! Wij begrijpen het nu volkomen. We willen je danken voor alle moeite die je gestopt heeft in het realiseren van een zo’n eerlijk en open mogelijk proces, de uitgebreide informatie op de USB-stick en de leuke rondleidingen en betrokkenheid. Wij wensen je verder ook veel succes met het vinden van een volgend droomhuis”.

Een goed besluit dus al met al, om een ‘stukje nazorg’ te verlenen en een kleine moeite. En zo kwam er alsnog een héél fijne afsluiting van deze twaalf verkoopdagen, waarna we het glas blij en vrolijk konden heffen!